Tony Grey, Bob James
Nostalgia
Tony Grey Music 2026, TT: 45’00”

Są muzyczne spotkania, które służą pokazaniu mistrzostwa, i takie, które rodzą się z potrzeby rozmowy. Album „Nostalgia” Tony’ego Greya i Boba Jamesa, który właśnie się ukazał należy do tej drugiej grupy. To album świadomy, dojrzały i wyciszony — nagranie artystów, którzy nie muszą już niczego udowadniać i wystarczy im radość ze wspólnego muzykowania.

Tony Grey od lat należy do najbardziej cenionych basistów współczesnego jazzu. Współpracował z Johnem McLaughlinem, Hiromi, Waynem Shorterem czy Mike’em Sternem, a jego gra zawsze imponowała techniką i melodyjną wyobraźnią. Tym razem jednak muzyk świadomie rezygnuje z wirtuozerskich popisów. Jego bas nie dominuje – prowadzi dialog z fortepianem Boba Jamesa, pozostawiając przestrzeń dla ciszy i subtelnych emocji.

Obecność Boba Jamesa nadaje albumowi „Nosrtalgia” wyjątkowego charakteru. Legendarny pianista, współtwórca Fourplay i jeden z najbardziej wpływowych twórców smooth jazzu, gra z ogromnym spokojem. Nie próbuje udowadniać swojej wielkości – wystarczy kilka akordów, delikatna fraza czy subtelna modulacja, by przypomnieć, dlaczego od ponad pół wieku pozostaje jednym z najwybitniejszych pianistów jazzowych.

Największą zaletą albumu „Nostalgia” jest jego atmosfera. Grey i James nie próbują odkrywać jazzu na nowo. Zamiast tego proponują muzykę, która oddycha, pozwala wybrzmieć każdej frazie i zachęca do uważnego słuchania. To płyta idealna na wieczór – nie jako tło, lecz jako świadome doświadczenie. Im dłużej się jej słucha, tym więcej odsłania niuansów – subtelnych zmian dynamiki, bogactwa harmonii i niezwykłego porozumienia pomiędzy muzykami.

Brzmienie albumu poszerzają zaproszeni muzycy — m.in. perkusjonista Mino Cinelu, znany ze współpracy z Milesem Davisem i Weather Report czy Stingiem, oraz artyści związani z muzyką świata, tacy jak Karsh Kale i V. Selvaganesh. Ich udział nie zmienia jednak charakteru płyty. Egzotyczne instrumenty i rytmiczne kolory pozostają dyskretne — służą atmosferze, nie efektowi.

Album „Nostalgia” nie jest albumem rewolucyjnym. Nie aspiruje do miana przełomu we współczesnym jazzie. Jest czymś znacznie cenniejszym – świadectwem dojrzałości artystów, którzy wiedzą, że największe emocje rodzą się nie z muzycznej brawury, lecz z umiejętności słuchania siebie nawzajem.

To jedna z tych płyt, które nie kończą się wraz z ostatnim utworem. Pozostają w pamięci jeszcze długo po wybrzmieniu ostatnich dźwięków, przypominając, że nostalgia nie musi oznaczać tęsknoty za przeszłością. Może być także spokojnym spojrzeniem na drogę, którą przeszliśmy – i wdzięcznością za możliwość podążania nią dalej.

Album „Nostalgia” Tony Greya i Boba Jamesa polecam zdecydowanie.

Jacek Bulak © 2026

Płyty można posłuchać w serwisie Apple Music.