Niekiedy w rozmowie odważę się wyznać, że ze wszystkich pór roku najbardziej lubię jesień. Reakcje bywają różne – od puknięć w głowę, po niedowierzanie. No bo niby dlaczego nie wiosna albo lato, ostatecznie zima? Jaki urok ma jesień? – wyłączając te kilka słonecznych dni, kiedy to drzewa zapierają dech w piersi feerią barw.
A jesień? Przecież jesień to błoto, deszcz i ziąb. Jesienią trzeba przeprosić się z kurtkami, czapkami i szalikami. Trzeba zrobić zapasy – kiedyś były to weki, teraz witaminy D i C. W składziku leżą sterty jednorazowych chusteczek, kremów do rąk i Bóg wie czego tam jeszcze.
Od czasu do czasu moim znajomym przypomina się to moje uwielbienie jesieni. Czekają wtedy dnia pluchy, wyciągają rękę w kierunku okna i tym oskarżycielskim gestem zdają się mówić: „No to masz tę swoją jesień”.
Mnie się wtedy wydaje, że jestem jedynym adwokatem jesieni. Żarliwie przystępuję więc do obrony niewinnie oskarżanej za całe zło. Mówię, że wystarczy odrobina dobrej woli i można odnaleźć ciepło w chłodzie, światło w mroku i drogę we mgle. Wszystko to nam potrzebne, wszystko to potrzebne wymęczonej całym rokiem ziemi.
Jesień sprawia, że baczniej rozglądam się wokół. Wtedy świat zdaje się podpowiadać, że jest coraz mniej czasu, a ten, który pozostał, warto wykorzystać na patrzenie i na monolog z samym sobą. Wierzę, że jedynie z obserwacji świata i rozmowy z samym sobą wypływa mądry dialog.
Każdy liść – najpierw kolorowy, potem obracający się w proch – jest listem, który jesień do mnie wysyła. Spacerując, wracam pamięcią do czasów, kiedy to pisaliśmy do siebie kartki pocztowe i papierowe listy. Otwierałem je łapczywie i czytałem jak świętą księgę.
Tamtych listów już nie mam. Na szczęście świat o mnie nie zapomniał i raz w roku, zamiast listów, wysyła do mnie liście – emblemat życia, które bywa piękne i które kiedyś się skończy. Na szczęście znowu się odrodzi.
Robert Majewski © 2026
fot. ilustracyjna, Pixabay
