George Frideric Haendel: Giulio Cesare in Egitto
Jakub Józef Orliński, Sabine Devieilhe, Beth Taylor, Rebecca Leggett, Yuriy Mynenko, Alex Rosen, Il Pomo d’Oro, Francesco Corti (direction)
Erato Warner Classics 2026, 0021439445, 3CD, TT: 228’15”

Znam kilkanaście nagrań Giulio Cesare in Egitto, a siedem z nich mam na własnej półce. Ta realizacja może nie zostanie moim numerem jeden, ale miejsce na podium ma zapewnione. I to bez większych wątpliwości.

Album jest pokłosiem europejskiej trasy koncertowej, podczas której artyści prezentowali operę Händla m.in. w Paryżu, Wiedniu, Amsterdamie i Madrycie. Uwiecznione na płycie wykonanie zarejestrowano w dniach 22–25 lutego 2026 roku w warszawskiej Filharmonii Narodowej. Koncertowy rodowód jest tu wyraźnie odczuwalny, szczególnie w interpretacyjnych decyzjach solistów.

Juliusz Cezar Jakuba Józefa Orlińskiego łączy majestat władcy z porywczością człowieka z krwi i kości. Wokalna zwinność kontratenora, jego swoboda w koloraturach i odwaga w zdobieniu da capo potrafią naprawdę oszołomić. Nie wszystkie frazy są może idealnie wyrównane intonacyjnie, ale trudno odmówić tej kreacji temperamentu.

Kleopatra Sabine Devieilhe to postać pełna kontrastów: raz dumna i niedostępna, innym razem uwodzicielska, kokieteryjna, by za chwilę odsłonić kruchość i osamotnienie. Francuska sopranistka hipnotyzuje sceniczną osobowością i wokalną finezją. Nie tylko przyciąga całą uwagę – z miejsca zjednuje sobie sympatię słuchacza, a przynajmniej moją.

Na dalszym planie obsadowym również nie brakuje kreacji najwyższej próby. Beth Taylor swoim ciepłym, miękko brzmiącym mezzosopranem nadaje Cornelii wyjątkową głębię emocjonalną, pięknie odsłaniając jej rozpacz i bezradność. Rebecca Leggett portretuje Sesto z młodzieńczą werwą, błyskotliwością i niezłomnym charakterem. Yuriy Mynenko przekonująco wciela się w Tolomea – postać chimeryczną, rozchwianą i podszytą niebezpiecznym szaleństwem. Z kolei Alex Rosen buduje Achillę o imponującej wokalnej prezencji, łącząc jego siłę z godnością i szlachetnym rysem.

Francesco Corti, prowadzący Il Pomo d’Oro od klawesynu, wybiera tempa (niemal) zawrotne. Nie wykluczam, że to najszybszy Giulio Cesare, jakiego słyszałem. Ale w tej operze, pełnej teatralnego rozmachu, intryg i emocjonalnych zwrotów, taka decyzja okazuje się nie tylko uzasadniona, lecz wręcz znakomicie służy muzyce.

Robert Majewski © 2026

Albumu mozna posłuchać w serwisie Apple Music.