Jazzed
Eva Cassidy
Blix Street Records 2026, TT: 37′59″

Głosu Evy Cassidy nie da się zapomnieć. Jest krystalicznie czysty, niezwykle plastyczny, pełen emocji, a przy tym pozbawiony najmniejszej potrzeby popisywania się wokalną techniką. Trzydzieści lat po jej śmierci dostajemy kolejne wydawnictwo z jej nazwiskiem na okładce. Album „JAZZED” jest jednak wydawnictwem szczególnym. Nie tylko przypomina o niezwykłym talencie amerykańskiej wokalistki, ale stawia też pytanie, na ile można ingerować w muzyczną spuściznę artysty, który nie ma już możliwości wypowiedzenia się w tej sprawie.

Dziesięć kompozycji, niespełna 38 minut muzyki i repertuar, który doskonale pokazuje wszechstronność Cassidy. Znajdziemy tu standardy amerykańskiej piosenki, jazzowe klasyki i utwory, które w jej interpretacjach nabierają zupełnie nowego wymiaru. Jest swingujące „It Don’t Mean a Thing (If It Ain’t Got That Swing)”, eleganckie „Blue Skies”, nostalgiczne „Summertime”, „At Last”, „Honeysuckle Rose” czy „Cheek to Cheek”. Nie zabrakło również „Ain’t No Sunshine” Billa Withersa, a więc materiału, który pozwala przypomnieć, że Cassidy nie była wyłącznie mistrzynią jazzowych standardów.

Najważniejsza różnica w stosunku do wcześniejszych pośmiertnych kompilacji polega na sposobie przygotowania nagrań. Dzięki nowoczesnej technologii oddzielono oryginalny głos wokalistki od pierwotnych podkładów, a następnie umieszczono go w zupełnie nowych aranżacjach. Za cztery z nich odpowiada Christopher Willis, który sięga po estetykę klasycznych jazzowych orkiestracji z lat 50. i 60. W rezultacie otrzymujemy brzmienie przywołujące skojarzenia z wielkimi wokalnymi nagraniami epoki swingu, eleganckimi sekcjami dętymi i rozbudowanymi partiami smyczków. W „You’ve Changed” i „Ain’t No Sunshine” wykorzystano natomiast nowe opracowania z udziałem London Symphony Orchestra.

I właśnie tutaj zaczynają się moje wątpliwości. „JAZZED” jest albumem pięknie brzmiącym, ale jego koncepcja nie pozostawia obojętnym. Czy można dowolnie przebudowywać nagrania artysty, dodawać im nowe instrumentarium, zmieniać ich charakter, a następnie przedstawiać jako jego kolejną płytę? Oczywiście, technologia daje dziś możliwości, o których jeszcze niedawno mogliśmy tylko marzyć. Tyle, że techniczna doskonałość nie zawsze oznacza artystyczną konieczność. W przypadku Evy Cassidy szczególnie łatwo o przekroczenie cienkiej granicy między twórczym odświeżeniem archiwalnych nagrań a ingerencją w coś, co już dawno osiągnęło swoją ostateczną postać.

Nurtuje mnie pytanie, czy naprawdę potrzebujemy kolejnych muzycznych wcieleń artystki, która pozostawiła po sobie tak wiele wspaniałych nagrań. Czasem najlepszym hołdem dla wielkiego talentu jest po prostu pozwolić mu wybrzmieć bez dodatkowych zabiegów. Eva Cassidy nie potrzebuje nowoczesnych technologicznych sztuczek, żeby nas zachwycać.

Pomimo moich wątpliwości najnowszą (!!!) płytę Evy Cassidy polecam zdecydowanie.

Jacek Bulak © 2026

Albumu można posłuchać w serwisie Apple Music.