Diana
Dominic Miller
ECM Records 2026, ECM 2849, TT: 35’23”
Wystarczy kilka dźwięków gitary, odpowiednio dobrana przestrzeń i muzycy, którzy doskonale rozumieją, że w muzyce równie ważne jak to, co się gra, jest to, czego świadomie się nie gra. Taka właśnie jest „Diana” – najnowszy album Dominica Millera, gitarzysty znanego szerokiej publiczności przede wszystkim z wieloletniej współpracy ze Stingiem, ale od dawna konsekwentnie budującego własny, rozpoznawalny muzyczny świat.
Tytuł albumu nie jest przypadkowy. Miller dedykuje go swojej matce Dianie, która zmarła w lutym 2026 roku. Ta osobista historia nadaje nagraniom dodatkowy wymiar. Nie jest to jednak płyta, która próbuje wymuszać wzruszenie. Jej emocjonalność kryje się raczej w subtelności, melancholii i niezwykłej wrażliwości melodycznej, która jest znakiem rozpoznawczym solowej twórczości gitarzysty.
Największą siłą „Diany” jest sposób, w jaki Miller buduje muzyczną narrację. Jego gitara nie próbuje dominować nad pozostałymi instrumentami. Jest raczej przewodnikiem po kolejnych muzycznych obrazach, czasem delikatnym i refleksyjnym, innym razem bardziej rytmicznym, ale zawsze niezwykle melodyjnym. To muzyka kameralna, w której każdy dźwięk ma swoje miejsce, a cisza staje się równie ważna jak sama melodia.
Jednym z największych atutów „Diany” jest niezwykła przestrzeń, w jakiej osadzono te nagrania. Słuchając gitary Millera, można niemal fizycznie poczuć bliskość instrumentu. Słychać delikatne przesuwanie palców po strunach, subtelne szmery, wybrzmiewanie pojedynczych dźwięków, a nawet te drobne, zazwyczaj ukrywane przed słuchaczem odgłosy, które zdradzają fizyczny kontakt muzyka z instrumentem. Nie są to przypadkowe artefakty nagrania, lecz elementy budujące jego autentyczność i intymność. Gitara nie brzmi jak perfekcyjnie wygenerowany dźwięk ze studia, ale jak instrument znajdujący się tuż obok nas. Ta akustyczna bliskość, połączona z ogromną przestrzenią i powietrzem pozostawionym między instrumentami, sprawia, że album nabiera niemal hipnotycznego charakteru. Warto założyć dobre słuchawki i pozwolić tej muzyce wybrzmieć w pełni.
Warto zwrócić uwagę na dobór muzyków. Obok Millera słyszymy argentyńskiego bandoneonistę Santiago Ariasa, basistę Nicolasa Fiszmana oraz perkusistę Ziva Ravitza. Szczególnie obecność bandoneonu nadaje tej muzyce wyjątkowy charakter. Jego charakterystyczne, lekko nostalgiczne brzmienie pięknie współgra z gitarą Millera, przywołując niekiedy skojarzenia z muzyką argentyńską, tangiem, a nawet filmową ilustracją. Arias nie próbuje jednak przejmować pierwszego planu. Jego instrument pojawia się tam, gdzie jest potrzebny, subtelnie dopełniając gitarowe opowieści.
Niezwykle ważną postacią jest Manfred Eicher, producent i założyciel ECM Records. Jego charakterystyczne podejście do realizacji nagrań, dbałość o przestrzeń, selektywność brzmienia i umiejętność wydobywania z muzyków tego, co najbardziej autentyczne. Album „Diana” jest czwartym albumem gitarzysty wydanym przez ECM, po „Silent Light”, „Absinthe” i „Vagabond”.
Muzyka na tę płytę została nagrana w grudniu 2024 roku w Studios La Buissonne na południu Francji. Co ciekawe, nagranie powstało jeszcze przed śmiercią matki Millera, a dopiero później album otrzymał jej imię i stał się osobistym hołdem. Ta perspektywa nadaje całemu materiałowi szczególną wymowę.
W czasach, kiedy wielu muzyków próbuje za wszelką cenę udowodnić swoją wirtuozerię, Dominic Miller przypomina, że dojrzałość polega na umiejętności rezygnowania z nadmiaru. Album „Diana” to muzyka pełna ciepła, melancholii i pięknych melodii. Album, którego nie trzeba słuchać głośno, żeby usłyszeć w nim naprawdę dużo.
Najnowszy album „Diana” Dominica Millera Polecam zdecydowanie.
Jacek Bulak © 2025
Albumu można posłuchać na Apple Music.
