Fra contrari colori. Kantaty świeckie na bas i klawesyn
Maciej Straburzyński (bas-baryton), Michał Kocot (klawesyn)
RecArt 2026, RecArt 0072, TT: 46’17”

Album Fra contrari colori. Kantaty świeckie na bas i klawesyn w wykonaniu bas-barytona Macieja Straburzyńskiego oraz klawesynisty Michała Kocota przynosi program złożony z włoskich i niemieckich kantat kameralnych XVII i pierwszej połowy XVIII wieku. Obejmuje on utwory Maurizia Cazzatiego, Alessandra Scarlattiego, Antonia Caldary, Georga Friedricha Händla oraz przypisywaną Johannowi Sebastianowi Bachowi kantatę Amore traditore BWV 203. Program koncentruje się wokół barokowej topiki afektów miłosnych, których zmienność i kontrastowość sygnalizuje sam tytuł płyty.

Oś dramaturgiczną wydawnictwa wyznaczają dwie canzonetty z cyklu Canzonette per camera op. 27 Cazzatiego – Fra contrari colori oraz Hora sì hora no – których zwięzła forma i wyrazista retoryka tekstowa wprowadzają temat ambiwalencji uczuć. W dalszej części programu pojawiają się bardziej rozbudowane kantaty solowe: Nel mar che bagna al bel Sebeto il piede Scarlattiego oraz Che dite, o miei pensieri? Caldary, zbudowane według typowego dla kantaty włoskiej układu naprzemiennych recytatywów i arii. Dopełniają je kompozycje Händla (Dalla guerra amorosa, HWV 102a) oraz przypisywana Bachowi kantata Amore traditore BWV 203, zamykająca album i bodaj najpełniej ukazująca dramatyczny potencjał gatunku.

Interpretacje Straburzyńskiego odznaczają się wyważeniem środków ekspresji i konsekwentnym podporządkowaniem frazy wokalnej retoryce tekstu. Śpiewak prowadzi linię melodyczną z dbałością o klarowność deklamacji oraz czytelne różnicowanie odcinków recytatywnych i ariowych, dzięki czemu wyraźniej ujawnia się dramaturgia tekstu oraz kontrasty afektów wpisane w strukturę kantat. Barwa głosu Straburzyńskiego dobrze koresponduje z kameralnym charakterem repertuaru, sprzyjając intymnej narracji.

Michał Kocot realizuje partię basso continuo w sposób zdyscyplinowany i stylistycznie przekonujący. Jego gra na klawesynie zachowuje przejrzystość faktury i wyraźnie podkreśla harmoniczny fundament utworów, pozostając jednocześnie elastycznym partnerem dla partii wokalnej. W rezultacie relacja między głosem a instrumentem układa się w spójną muzyczną opowieść, w której continuo pełni rolę dyskretnego, lecz istotnego współtwórcy retoryki muzycznej.

Album Fra contrari colori przynosi spójną i przemyślaną prezentację barokowej kantaty solowej, ukazując jej kameralny wymiar oraz retoryczny charakter. W rezultacie płyta stanowi interesujący przykład współczesnego wykonawstwa kameralnej muzyki wokalnej epoki baroku.

Robert Majewski © 2026 

Płyty można posłuchać w serwisie Apple Music.