Johann Sebastian Bach: Sonatas for Violin and Continuo
Isabelle Faust – violin, Kristin von der Goltz – cello, Kristian Bezuidenhout – harpsichord
Harmonia Mundi 2025, HMM 902698, TT: 60’44”

Album Isabelle Faust, Kristiny von der Goltz i Kristiana Bezuidenhouta „Bach. Sonaty na skrzypce i basso continuo” to muzyczna podróż w głąb mniej wyeksponowanej części twórczości lipskiego kantora. Te sonaty rzadko goszczą na estradach – a przecież to tu rozgrywa się Bachowska intymność, poszukiwanie barwy, a niekiedy także nuta eksperymentu.

Faust prowadzi narrację z wielką wrażliwością: nie narzuca muzyce spektakularnych kontrastów, raczej słucha jej przebiegu, rozkładając na czynniki pierwsze motywy i linie melodyczne. Jej skrzypce wybrzmiewają przejrzyście, są ciepłe, kształtują frazę z dbałością o retorykę baroku, ale bez popadania w stylizację czy przesadny historyzm.

Zespół — z Bezuidenhoutem przy klawesynie i von der Goltz na wiolonczeli — nie gra roli towarzyszącego tła. Każdy muzyk jest równoprawnym partnerem w rozmowie, a basso continuo nabiera tu barw i oddechu. Znamienne jest, jak w sonacie BWV 1023 sekcja basowa potrafi odgrywać rolę nie tylko podstawy harmonicznej, ale i rubato-żywego komentatora głównego tematu.

W cyklu słychać zamiłowanie do detalu: ornamenty pojawiają się z umiarem, tempa są logiczne i konsekwentnie prowadzone, a interpretacja całościowa unika rutyny czy maniery. Szczególnie dobrze wypada sonata c-moll BWV 1024 – utwór nieoczywisty, trochę zagadkowy, gdzie trio pozwala sobie na oddech i kameralną, ukierunkowaną uwagę. Czułość wykonania podkreśla dialogowość partii, nie szczędząc miejsca dla ciszy i brzmieniowych półcieni.

Wartością tej płyty jest także repertuarowy wybór: fragmenty wczesnej wersji BWV 1019a i fuga BWV 1026 wnoszą do programu powiew świeżości, pozwalając odkryć mniej znane oblicze twórczości Bacha. Z kolei sonata g-moll BWV 1029, przeważnie kojarzona z violą da gamba, tu w nowej odsłonie — pokazuje wszechstronność zespołu i ich wspólną wrażliwość na dramaturgię formy.

Nie znajdziemy tutaj ani barokowego patosu, ani efekciarskiej wirtuozerii. Jest muzykalność, wyczucie proporcji i autentyczna radość dzielenia się dźwiękiem. Trio Faust-von der Goltz-Bezuidenhout przekonuje, że sonaty na skrzypce i basso continuo nie są wyłącznie ciekawostką dla pasjonatów, ale żywym medium dla artystycznego dialogu. To płyta, do której warto wracać — nie po szybkie emocje, ale po subtelną, stylową rozmowę z muzyką Bacha.

Robert Majewski © 2025 

Płyty można posłuchać w serwisie Apple Music.